του Κώστα Γιαννακίδη
Όταν ο Κλάους έβαλε το δεύτερο γκολ, άνοιξα μία μπύρα και είπα ότι τώρα το δράμα θα γίνει μεγαλύτερο -έχω τουλάχιστον πέντε μάρτυρες να το βεβαιώσουν. Λίγο αργότερα ήρθε η απάτη του πέναλτι, η αποβολή του Σταφυλίδη και το γκολ της Τότεναμ. Η λογική λέει πως εκείνη τη στιγμή τρέχεις στην άλλη άκρη του δωματίου, μαζεύεις την ουρά σου και τη βάζεις κάτω από τα σκέλια. Όχι αν είσαι ΠΑΟΚ. Διότι η εμπειρία και η ιστορία σου έχουν διδάξει πως τα δράματα αυτής της ομάδας φτιάχνονται με δάκρυα και σαδισμό.
Παίζοντας με δέκα παίκτες απέναντι στην Τότεναμ είναι απολύτως
φυσιολογικό να δεχτείς τρία, τέσσερα, πέντε γκολ και η ευρωπαϊκή σου
εικόνα να ταιριάξει σαν αυτοκόλλητο επάνω στην ελληνική. Σας το ξαναλέω,
όχι αν είσαι ΠΑΟΚ. Όταν μείωσε η Τότεναμ, το σενάριο που έφτιαξα στο
μυαλό μου, ήθελε...