της Ελευθερίας Τράιου
"Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο
λαϊκισμός και ο ελιτισμός", έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις. Η αστική ανάπλαση
της Βέροιας δημιούργησε πολιτισμό αλλά αυτό που εισέπραξε, στην
προεκλογική αρένα, ήταν μπόλικος λαϊκισμός.
Κανείς από τους υποψήφιους δημάρχους που μάχονταν την ανάπλαση δεν
μπήκε στον κόπο να αναρωτηθεί: εάν υπήρχε δυνατότητα, υποθετικά
μιλώντας, να επανέλθει η Βέροια στην προηγούμενη κατάσταση, πόσοι
δυσαρεστημένοι πολίτες θα έλεγαν ναι;
Με έναν ή δύο ανέργους σε κάθε σπίτι, με τα μαγαζιά μας να κλείνουν ή
να υπολειτουργούν και με τους μισθούς μας να έχουν περικοπεί δραματικά,
ήταν πράγματι δύσκολο να χαρούμε για ένα έργο που θα άλλαζε, ίσως, την
πόλη μας αλλά όχι τις ζωές μας. Κάπως έτσι άρχισε, πιθανόν, η
γενικευμένη δυσαρέσκεια, με αποτέλεσμα η ανάπλαση να γίνει ταμπού. Ό,τι
έπρεπε, δηλαδή, για να καταλήξει εύκολο θύμα και εργαλείο αντιπαράθεσης
στις δημοτικές εκλογές. Στόχος των πυρών ήταν ο εκλεγμένος πλέον
δήμαρχος Βέροιας Κ. Βοργιαζίδης, αντιδήμαρχος με την παρούσα δημοτική
αρχή, έργο της οποίας είναι η ανάπλαση στην πόλη μας.