Απάντηση Ζαγοράκη σε Πανόπουλο - Πολιτεία

Με γραπτή του δήλωση ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Θοδωρής Ζαγοράκης, εξέφρασε την γενική τοποθέτηση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ στην απόφαση της Πολιτείας περί της απαγόρευσης της μετακινήσεων των φιλάθλων σε συνδυασμό με κάλεσμα προς τους φιλάθλους της ομάδας να μην πάνε μεθαύριο στην Ξάνθη και στο γήπεδο των Πηγαδίων για το παιχνίδι με την Skoda αλλά και απάντηση στον μεγαλομέτοχο της ακριτικής ομάδας, Χρήστο Πανόπουλο.

"Αισθάνομαι άσχημα κάθε φορά που πρέπει να υποδείξω σε ελεύθερους πολίτες ενός δημοκρατικού κράτους ποια συμπεριφορά πρέπει να ακολουθήσουν εν όψει ενός αγώνα της ομάδας μας. Μετά τα τελευταία γεγονότα κρίνω σκόπιμο να μοιραστώ με τον κόσμο του ΠΑΟΚ τις σκέψεις μου, σχετικά με τις μετακινήσεις οπαδών, καθώς έχουμε μπροστά μας έναν κρίσιμο αγώνα της ομάδας σε μια κοντινή και φιλική πόλη όπως είναι η Ξάνθη, με έντονο το ΠΑΟΚτσήδικο στοιχείο.
Δεν χωράει ο νους μου ότι προτιμούμε να διεξάγονται αγώνες σε άδεια γήπεδα, από τα να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να βρίσκονται στις εξέδρες με ασφάλεια και σε φίλαθλα πλαίσια όσο το δυνατόν περισσότεροι φίλαθλοι και των δυο αγωνιζόμενων ομάδων.
Η πρόσφατη σχετική υπουργική απόφαση μας αφαιρεί αυτό το δικαίωμα, να είμαστε δηλαδή υπεύθυνοι για τις εκδρομές των φιλάθλων μας, ευθύνη που δεν είχαμε πρόβλημα να αναλάβουμε. Ως εκ τούτου η μόνη λύση θα ήταν η κοινή λογική των παραγόντων να διαθέτουν εισιτήρια σε μεμονωμένους φιλάθλους και να συνεργάζονται προς τον κοινό στόχο της αναβάθμισης του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ήδη θεωρώ ότι έγινε μεγάλη κουβέντα για το αυτονόητο. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, εγώ προσωπικά και οι συνεργάτες μου πρεσβεύουμε τη λογική που θέλει το άθλημα και τον ποδοσφαιριστή τους πρωταγωνιστές σε ένα θέαμα για όσο το δυνατόν περισσότερους φιλάθλους.
Η ομάδα ανταποκρίνεται στο σχεδιασμό που έγινε και είναι κρίμα να σπαταλάμε διάθεση και ενέργεια για πράγματα που μπορούν να μας αποπροσανατολίσουν.
Ο ΠΑΟΚ θα προσπαθήσει θεσμικά να αλλάξει την ισχύουσα νομοθεσία που εφαρμόζεται κατά γράμμα στους δικούς μας φιλάθλους. Μέχρι τότε καλώ τους φιλάθλους μας να μην αγνοήσουν την νομοθεσία, όσο άδικη κι αν τη θεωρούν, και να μη δώσουν το δικαίωμα σε κανέναν να εκμεταλλευτεί το πάθος τους για τον ΠΑΟΚ και να δημιουργήσει εμπόδια στην προσπάθεια της ίδιας της ομάδας.
Για ακόμη μια φορά θα πρέπει να ζητήσουμε από τους φιλάθλους μας να εναρμονισθούν με τις τελευταίες υπουργικές αποφάσεις, αλλά και την απόφαση της ΠΑΕ Skoda Ξάνθη να μην επιτρέψει τη διάθεση εισιτηρίων από εκδοτήρια του γηπέδου, και να συμβάλλουν από την πλευρά τους στην ομαλή διεξαγωγή του αγώνα προκειμένου να μην υπάρξουν δυσάρεστες συνέπειες για την ομάδα.

Θόδωρος Ζαγοράκης"

Σπάνιο comic πουλήθηκε για ένα εκατομμύριο δολάρια!

Ένα σπάνιο τεύχος της σειράς comic "Superman" πουλήθηκε μέσω internet για ένα εκατομμύριο δολάρια.

Το τεύχος είναι από την πρώτη παρτίδα που κυκλοφόρησε ποτέ, το 1938, και το κόστος του ήταν 10 σεντς. Ο ανώνυμος πωλητής έβαλε σε δημοπρασία το σπάνιο αυτό αντίτυπο στην ιστοσελίδα ComicConnect.com και χτύπησε το τζακ ποτ.

Το προηγούμενο ρεκόρ για μεταπώληση σπάνιου comic ήταν τα 317.000 δολάρια για ένα τεύχος της ίδιας ακριβώς παρτίδας. Η τεράστια διαφορά στην τιμή οφείλεται στην πολύ καλύτερη κατάσταση που βρίσκεται το δεύτερο.

Μάλλον θα τα αξίζει τα λεφτά του…

www.zougla.gr

Επίσκεψη της Δημάρχου Βέροιας στην Κωνσταντινούπολη

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση, αρχικά του Διευθυντή της Ζωγραφείου Σχολής της Κωνσταντινουπόλεως κ. Γιάννη Δεμιρτζόγλου, και στη συνέχεια του Σεβασμιωτάτου Γέροντα Χαλκηδόνος κ.κ Αθανασίου και του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη κ Βασίλη Μπορνόβα, η δήμαρχος Βέροιας κ. Χαρίκλεια Ουσουλτζόγλου Γεωργιάδη μαζί με κυρίες από τη Βέροια και τον καταγόμενο από τη Βέροια δικηγόρο Θεσσαλονίκης κ Δημήτρη Τόλιο, επισκέφθηκαν και διέμειναν στην Κωνσταντινούπολη την Παρασκευή και το Σάββατο. Τους δόθηκε η μοναδική ευκαιρία να περιδιαβούν την Ασιατική πλευρά της Πόλεως που δεν συγκεντρώνει τουριστικό ενδιαφέρον, όπου "ξεχασμένες" οι ορθόδοξες κοινότητες φυλάγουν πνευματικές Θερμοπύλες.
Εκεί εκκλησιάστηκαν στους Α’ Χαιρετισμούς στην Εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης του Πασάμπαχτσε όπου ιερούργησε ο Δεσπότης Χαλκηδόνος και ήταν ιδιαίτερα συγκινητικά τα σχόλια των παρευρισκόμενων Ρωμιών όταν είδαν την εξαιρετικά σπάνια εικόνα της γεμάτης με κόσμο εκκλησίας , αφού τη Βεροιώτικη αποστολή συνόδευε και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών της Ζωγραφείου Σχολής που έψαλε μαζί με την αποστολή τη Υπερμάχω. Ακολούθως έγινε ένα οδοιπορικό, την ίδια μέρα στις εκκλησίες της Ασιατικής πλευράς, την εκκλησία Μεταμορφώσεως του Καντυλί και στον Άγιο Παντελεήμονα.
Την αποστολή υποδέχτηκε το απόγευμα ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος στο Μητροπολιτικό Μέγαρο όπου αντηλλάγησαν δώρα και έγινε μια ουσιαστική συζήτηση, μεταξύ άλλων, για τα ζητήματα των Ρωμιών και τον τρόπο με τον οποίο οι ελλαδίτες μπορούν να συμπαρασταθούν.
Ακολούθως πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη στη Ζωγράφειο Σχολή όπου τους υποδέχθηκε ο Διευθυντής και φίλος της Βέροιας Γιάννης Δεμιρτζόγλου, έγινε η ξενάγηση στη Σχολή και θερμή ανταπόδοση της φιλοξενίας του ιδίου στη Βέροια με ανταλλαγή δώρων και το ίδιο απόγευμα η αποστολή συναντήθηκε με τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στην Πόλη Βασίλειο Μπορνόβα, ο οποίος μετά τις προσφωνήσεις τις αντιφωνήσεις και την ανταλλαγή δώρων, ξενάγησε τους προσκεκλημένους του στην ιδιαίτερα σημαντική Έκθεση φωτογραφίας στο Σισμανόγλειο για τις εκκλησίες της Πόλης πριν από την περίοδο του Τανζιμάτ.
Η Δήμαρχος Βέροιας, πρότεινε στον Γενικό Πρόξενο, η Έκθεση να παρουσιαστεί με την ευθύνη του Δήμου, κατά την περίοδο των φετινών Παυλείων τα οποία διοργανώνει η Ι.Μ στη Βέροια. Αυτό το ενδεχόμενο υποσχέθηκε να το συζητήσει ο Πρόξενος με τον Τούρκο καλλιτέχνη Ζαφέρ Καρατζά.
Την επόμενη μέρα η αποστολή έγινε δεκτή από την ΑΘΠ τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Νιχώρι του Βοσπόρου. Μετά τη θεία λειτουργία προς τιμήν των Αγ. Θεοδώρων την εδέχθη ο Πατριάρχης και στην προσφώνησή του αντιφώνησε η Δήμαρχος και του προσέφερε το Λεύκωμα της Βέροιας , το λεύκωμα της Ημαθίας και την Κόρη της Βέροιας.
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Δήμαρχος με τον Όμιλο, πριν την επιστροφή στη Βέροια, εκκλησιάστηκαν στον Αγ Γεώργιο στο Φανάρι, όπου με μεγάλη λαμπρότητα γιορτάστηκε η Κυριακή Της Ορθοδοξίας

Κωνσταντινούπολη, η αναντικατάστατη / του Νεντίμ Γκιουρσέλ

Η Κωνσταντινούπολη είναι η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010, κάτι που μπορεί να μοιάζει παραδοξολογία για την πρωτεύουσα των Οθωμανών σουλτάνων, αλλά και για την πόλη του Πιερ Λοτί (Pierre Loti), του κατ' εξοχήν βάρδου της Κωνσταντινούπολης, που στις φαντασιώσεις τους την έβλεπε σαν μια πόλη-εκπρόσωπο της Ανατολής. Εξάλλου η Κωνσταντινούπολη ως πύλη προς την Ανατολή («υψηλή πύλη» την ονόμαζαν τότε), οδήγησε σε τόσες ονειροπολήσεις τους Ευρωπαίους του τέλους του 19ου αιώνα, που σήμερα μας είναι αδύνατο να την αποσυνδέσουμε από τη μυθοπλασία εκείνης της εποχής.

Κι όμως, ευρισκόμενη ιππαστί σε δύο ηπείρους, συνδέοντας τις δύο ακτές του Βοσπόρου, αυτή η μεγαλούπολη των δεκαπέντε σχεδόν εκατομμυρίων κατοίκων, που δεν παύει να επεκτείνεται και να αναπτύσσεται, διεκδικεί επάξια τη θέση της ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πόλεις.

Πώς να αναφερθώ με λίγες μόνο λέξεις στην πολυαγαπημένη μου πόλη, την Κωνσταντινούπολη, που με ακολουθεί παντού; Την πόλη που την είπαν ακόμα Λύγο, Βυζάντιο, Νέα Ρώμη, Πύλη της Ευδαιμονίας, Οικία του Χαλιφάτου, Υψηλή Πύλη, «τη χήρα που παραμένει παρθένα μετά από χίλιους γάμους» -όπως την αποκάλεσε ο Τεβφίκ Φικρέτ (Tevfik Fikret), ο οργισμένος Τούρκος ποιητής των αρχών του 20ού αιώνα- την κατ' εξοχήν «Πόλη»;

Περιέργως συχνά ανακάλυψα την Κωνσταντινούπολη στο Παρίσι, ξύπνιος από ένα όνειρο, κάτω από το φως ενός λαμπτήρα που φώτιζε τα λευκά μου χαρτιά ή κάπου αλλού, στα αδιάκοπα ταξίδια μου στον κόσμο. Όχι, η Κωνσταντινούπολη δε με στοίχειωνε σαν επίμονη ανάμνηση, δε με καταλάμβανε σαν τύψη, αλλά ερχόταν σαν πραγματική πόλη στην οποία είχα «ρημάξει τη ζωή μου», όπως ωραία λέει ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Έλληνας Αλεξανδρινός ποιητής που η οικογένειά του καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη: «Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θα 'βρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί». Και η πόλη με ακολούθησε.

Και τώρα που έχω εκ νέου τη δυνατότητα να επιστρέψω μετά από τόσα χρόνια εξορίας, να βραχώ από τις τρεις θάλασσές της και τους παφλασμούς του Kεράτιου, να χαϊδέψω τους πύργους, τους θόλους, τους μιναρέδες της, να τρίψω το πρόσωπό μου στα τείχη της, στους μαυρισμένους της τοίχους, να φιλήσω τις δύο ακτές του Βοσπόρου που μοιάζουν με μισάνοικτα χείλη, να σκαρφαλώσω στους λόφους και τα κάστρα της, να αναπαυτώ -επιτέλους!- στη σκιά των πλατάνων της μετά από τόσες ερωτικές διασκεδάσεις, τώρα που μπορώ να την αποκτήσω ξανά, μετά από μια τόσο μακρά απουσία, τι άλλο να πω παρά να εξομολογηθώ τον ακόρεστο πόθο μου για αυτή την «χήρα που παραμένει παρθένα μετά από χίλιους γάμους»;

Περιέργως η ίδια αυτή μεταφορά αναπτύσσεται από έναν άλλο συγγραφέα, Γάλλο επιπλέον, που δεν υμνολογεί, σαν το Λοτί, την πόλη της Ανατολής, αλλά την περιγράφει σαν «καλυμμένη από δόξα» τραγουδίστρια. «Να 'τη λοιπόν η πόλη που ονειρευόμουν στα 19 μου, διαβάζοντας τα έργα αναρίθμητων Γάλλων συγγραφέων, με τον Νερβάλ (Nerval) επικεφαλής, που πάσχισαν να την περιγράψουν. Να 'τη η ηλικιωμένη τραγουδίστρια, η βαρυφορτωμένη από δόξα και κοσμήματα, τη βλέπω από το παράθυρό μου! 'Αλλη μία που αρνείται να μιλήσει για την ηλικία της και το παρελθόν της. Είναι και πάλι νέα· έχει αλλάξει το όνομά της· ξαναρχίζει».

Πράγματι, η Κωνσταντινούπολη ξαναρχίζει σήμερα, φορώντας τα νέα της φορέματα της Ευρωπαίας σταρ. Όσο για την μεταφορά της ηλικιωμένης τραγουδίστριας, ταιριάζει γάντι και στην Ευρώπη, που ανοικοδομείται διευρυνόμενη. Ίσως να 'ναι κι εκείνη παρθένα μετά από χίλιους γάμους κι ετοιμάζεται τώρα, με την Τουρκία, για τον χιλιοστό πρώτο. Αλλά δυστυχώς δεν επαναλαμβάνονται εδώ οι χίλιες και μία νύχτες, αφού οι δύο εραστές (η Ευρώπη και η Τουρκία) αγαπιούνται αλλά και απωθούνται ταυτόχρονα, διστάζουν. Δεν έχουμε εδώ ένα αισθηματικό ρομάντζο αλλά μία αυθεντική σχέση πάθους με απροσδιόριστη ακόμα κατάληξη.

Ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά

Για να επανέρθουμε όμως στην πόλη, θα έλεγα πως κι εγώ, σαν τον Ζαν Κοκτό (Jean Cocteau), την έχω κοιτάξει πολλές φορές από το παράθυρό μου κι έχω θαμπωθεί επανειλημμένα από τη διάσημη σιλουέτα της, με τους σταχτί τρούλους και τους μιναρέδες της. Κι όμως, όταν πρωτοέφτασα εδώ από την Ανατολία για να φοιτήσω στο λύκειο του Γαλατά Σαράι, σε ηλικία δώδεκα ετών, δεν ήταν αυτή η σιλουέτα που είδα, δεν πρόσεξα καν να ξεπροβάλουν στον ορίζοντα οι τρούλοι κι οι μιναρέδες που οδήγησαν τον Ζαν Τεβενό (Jean Thévenot) να μιλήσει για «το ωραιότερο δυνατό θέαμα του κόσμου», θέαμα που πριν το Λοτί το είχαν περιγράψει ο Σατομπριάν (Chateaubriand), ο Λαμαρτίνος (Lamartine), Νερβάλ και ο Γκοτιέ (Gautier).

Το μόνο που είχα δει ήταν μια σκοτεινή μάζα κρυμμένη στην ομίχλη, που έπαιρνε στα μάτια μου τη μορφή ενός τέρατος που αναδυόταν από τη θάλασσα, ενώ το καράβι προσέγγιζε στο λιμάνι. Τότε έκλεισα τα μάτια μου απελπισμένος, για να μη βλέπω πια το πελώριο τέρας με τα κοφτερά δόντια, και τις φοβερές φλόγες που πρόβαλαν από τον οισοφάγο του. Τελικά η πόλη με κατάπιε κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου, στην οποία αναφέρθηκα επί μακρόν στην «πρώτη γυναίκα».

Τα χρόνια περνούσαν. Πριν γράψω «το μυθιστόρημα του προφήτη», δεν είχα την παραμικρή ιδέα για τις περιπέτειες της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, ούτε για τις αναρίθμητες μάχες που χρειάστηκαν για να παραδοθεί επιτέλους η πόλη. Αγνοούσα πως στην αρχή της πολιορκίας, το φοβερό κανόνι που είχε κατασκευάσει ο Ουρβανός είχε συρθεί με χίλια ζόρια από πενήντα ζεύγη βοδιών και τετρακόσιους πυροβολητές έως την «εν τοις Καλιγαρίοις» πόρτα, ούτε πως κάποια στιγμή το κανόνι ανατινάχτηκε εξαερώνοντας όλους όσοι βρίσκονταν γύρω του, πριν επιτέλους, μετά από αναρίθμητα πυρά, κατορθώσει να ανοίξει μια ρωγμή στα τείχη της Πόλης.

Δεν ήξερα τίποτα για τις απελπισμένες νύκτες που πέρασε ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής για τους εφιάλτες του (ναι, τους εφιάλτες του!) για την επιμονή του πασά Ζαγανού χάρη στην οποία παρατάθηκε η πολιορκία, για την καταιγίδα των βελών, των οβίδων, των πετρών, για τους σωρούς των νεκρών γενίτσαρων που έφραζαν τα κενά της οχύρωσης της Πόλης...

Από πού να γνώριζα για την πελώρια αλυσίδα, που ζύγιζε τόνους ολόκληρους, με την οποία είχαν φράξει οι πολιορκημένοι τον Κεράτιο στο ύψος του Γαλατά, συνδέοντας τις δύο ακτές του Βοσπόρου, προκειμένου να απωθήσουν τον οθωμανικό στόλο; Για την υποστήριξη των Γενουατών στους Βυζαντινούς ή για το μυστηριώδες «υγρό πυρ» που πυρπολούσε ακόμα και τα κύματα της θάλασσας;

Δε στάθηκε δυνατό να αφομοιώσω πλήρως την ιστορία της πόλης μου παρά πολλά χρόνια αργότερα, μακριά από την Κωνσταντινούπολη, χάρη στα βιβλία που καταβρόχθιζα στη βιβλιοθήκη της Σορβόννης, και να σταθεί δυνατό να γράψω αυτό το μυθιστόρημα. Κι αν μιλάω σήμερα γι' αυτή την κατάκτηση, γι' αυτό το τόσο πρόσφατο επεισόδιο σε σχέση με τη χιλιόχρονη κυριαρχία του Βυζαντίου, είναι για να καταγγείλω τους μύθους που εξακολουθούν να διακινούν ορισμένοι εθνικιστές.

Λόγω της απόρριψης της Τουρκίας από την Ευρώπη, ο αριθμός τους -αλίμονο!- δεν παύει να αυξάνει, καθημερινά. Αλλά η Κωνσταντινούπολη θα είναι για ένα χρόνο πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης και θα ήταν παράδοξο, ακόμα και σόλοικο, να ασκήσει αυτό το ρόλο εμποτισμένη σε κλίμα εκπόρθησης και εθνικιστικής αλαζονείας.

Τι θα ήταν η Ευρώπη χωρίς την Κωνσταντινούπολη, ιδίως τώρα που ενέταξε τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, δύο κράτη που για καιρό η ιστορία τους συγχωνευόταν με εκείνη της Τουρκίας; Έχοντας πλέον γίνει η πιο πολυπληθής πόλη της ηπείρου ολόκληρης, χτισμένη ως γέφυρα μεταξύ δύο θαλασσών και δύο πολιτισμών, σύνδεσμος μεταξύ Δύσης και Ανατολής, η παλαιά πρωτεύουσα των σουλτάνων εξακολουθεί και σήμερα να προσελκύει, όπως στον καιρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, νέους πληθυσμούς από τις γειτονικές χώρες, την ώρα που ορισμένες ευρωπαϊκές πόλεις χάνουν ακατάπαυστα σε κατοίκους και ζωτικότητα.

Έχοντας επισκεφθεί σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, μου είναι αδιανόητο να σκεφτώ μια μελλοντική Ευρώπη που θα έθετε εκτός συνόρων της την Κωνσταντινούπολη. Κάτι τέτοιο θα ήταν σα να απέρριπτε η Δύση ένα σημαντικό τμήμα της ιστορικής και πολιτιστικής της κληρονομιάς. Χωρίς αυτήν την κοχλάζουσα μεγαλούπολη, που δεν παύει να αυξάνει και να εξευρωπαΐζεται χωρίς μολοταύτα να προδίδει την κληρονομιά της και το αυτοκρατορικό της παρελθόν, η αστική ζωή της γερασμένης Ευρώπης θα ήταν δίχως άλλο πολύ θλιβερότερη.

Ο

Nedim Gürsel είναι Τούρκος ερευνητής και συγγραφέας που ζει κι εργάζεται στη Γαλλία

http://www.ppol.gr/cm/index.php?cata_id=9&catb_id=9&Datain=5804&LID=1

Τροχαίο ατύχημα στη Νάουσα

Κι άλλο τροχαίο, ευτυχώς δίχως νεκρούς, είχαμε το πρωί της Πέμπτης στον δρόμο ΣΣ Νάουσας – Νάουσα ή αλλιώς "Κουλούκι", όπως το ονομάζουν όλοι οι Ναουσαίοι. Ο δρόμος τείνει να εξελιχθεί σε "καρμανιόλα" αφου τα τελευταία χρόνια τα τροχαία ατυχήματα που συνέβησαν είναι δεκάδες, δυστυχώς με αρκετούς νεκρούς.

Τα αίτια των τροχαίων είναι συγκεκριμένα. Από την μία ο δρόμος είναι αρκετά ανοικτός (δυο λωρίδες όταν ανεβαίνεις προς Νάουσα και μια μεγάλη όταν κατεβαίνεις προς την διασταύρωση του Κοπανού), δίχως όμως διαχωριστική νησίδα. Αποτέλεσμα είναι οι περισσότεροι οδηγοί να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες, να προσπαθούν να προσπεράσουν κάποιον πιο "αργό" οδηγό και να έχουμε αυτά τα αποτελέσματα.

Δεν γνωρίζουμε αν είναι εφικτή η τοποθέτηση διαχωριστικής λωρίδας (στηθαίου) σ ένα επαρχιακό δρόμο, αλλά από την άλλη η νοοτροπία του έλληνα οδηγού είναι καταστροφική. Για ποιο λόγο να αναπτύξεις μεγάλη ταχύτητα λίγα χιλιόμετρα πριν την είσοδο μιας πόλης (αναφερόμαστε σε ταχύτητες αρκετά πάνω από 100 χλμ την ώρα). Οι αρμόδιοι πρέπει να εξετάσουν λύσεις όσον αφορά την μείωση των ατυχημάτων στον συγκριμένο δρόμο

http://www.maknews.gr/

Σύμφωνα με πληροφορίες ο ένας οδηγός ήταν 80 χρόνων και ο άλλος 83... χωρίς άλλα σχόλια

Για το Σέλι... Επιστολές στο "Λαό"

Επιστολές στο "Λαό"

Κύριε Διευθυντά

Για άλλη μια φορά είδαμε στο Σέλι να διοργανώνεται μια εκδήλωση, για την Καθαρά Δευτέρα αυτή τη φορά, από μια ομάδα κατοίκων του χωριού, "οι ξεσιλόγιαστοι", που ούτε καν σύλλογος δεν είναι, αλλά που τίποτα δεν τους εμποδίζει ν' αγαπούν τον τόπο τους και να τον χαίρονται σε κάθε ευκαιρία.

Μπράβο λοιπόν και γι' αυτήν την εκδήλωση, αλλά εύλογα απορούν πολλοί κάτοικοι αυτού του χωριού, που ταυτόχρονα φέρει και τον τίτλο του εθνικού χιονοδρομικού κέντρου, αν υπάρχουν κάποιοι πολιτιστικοί ή τουριστικοί σύλλογοι, που θα μπορούσαν να κάνουν κάποια πράγματα παραπάνω, όπως και τα τοπικά συμβούλια, ή απλώς υπάρχουν για να φέρουν τους τίτλους, να κάνουν κάποιους χορούς, να μαζεύουν χρήματα - για ποιους σκοπούς άραγε -, όταν οι εκδηλώσεις από την πλευρά τους είναι τόσο λίγες και περιορίζονται κυρίως στο 15Αύγουστο.

Κάποιοι όταν έχουν εκλογές δηλώνουν κουρασμένοι από την προσφορά τους σ' αυτόν τον τόπο, αλλά παρ' όλα αυτά, συγκεντρώνουν ψηφοφόρους φοβούμενοι μην χάσουν την εξουσία.

Για ποιο λόγο άραγε; Μήπως γιατί προστατεύουν την παράδοση που οι ίδιοι δημιούργησαν;

Μήπως είναι καιρός να μπουν μπροστά κάποιοι νέοι άνθρωποι, με ιδέες και όνειρα γι' αυτό το χωριό, με τις τόσες δυνατότητες και να το πάνε ένα βήμα μπροστά, έτσι ώστε να δημιουργήσουν συνθήκες και προϋποθέσεις τέτοιες, που να θέλγουν και τους νέους του τόπου αυτού, να τους δώσουν κίνητρα να θέλουν να μένουν και να δημιουργούν δικά τους πράγματα, στο χώρο τους, και όχι να το απαρνιούνται, γιατί η οπισθοδρομικότητα κάποιων τους διώχνει και λειτουργεί αποτρεπτικά για κάθε τι νέο , κάθε τι δημιουργικό κάθε τι παραγωγικό.

Ίσως τώρα που το Σέλι ανήκει στο Δήμο Βέροιας, θα πρέπει και οι τοπικοί άρχοντες να συμβάλλουν στην αναβάθμισή του, την πολιτιστική και πολιτισμική, που θα φέρει κόσμο στο χωριό, σε πείσμα κάποιων, που πιστεύουν ότι το Σέλι τους ανήκει από... κληρονομία.

Με εκτίμηση
Γιώτα Βλαχοπούλου - Μητριτώνη

Καθαρά Δευτέρα στο Σέλι... στην πλατεία

Τις όμορφες στιγμές, όποτε και να τις περιγράψεις, πάλι όμορφες θα είναι.

Οι Απόκριες, η Καθαρά Δευτέρα είναι παρελθόν για φέτος, Σαρακοστή πλέον, Χαιρετισμοί και περιμένουμε τις Άγιες μέρες του Πάσχα.

Όμως για μας, τους ¨ξεσιλόγιαστους" δύσκολα να σβηστούν τόσο εύκολα από τη μνήμη μας.

Πρωί της Καθαράς Δευτέρας λοιπόν, με χιόνι πολύ στην πλατεία του χωριού, αλλά με μία ηλιόλουστη μέρα και οι ετοιμασίες άρχισαν.

Τα τραπέζια στήθηκαν, οι μουσικές ξεκίνησαν, το τσίπουρο, το κρασί στη θέση τους, αλλά και οι λαγάνες με τις ελιές, τα φασόλια, το χαλβά έτοιμα και αυτά.

Ο κόσμος σιγά σιγά άρχισε να παίρνει και αυτός τη θέση του, φίλοι από το Σέλι, το Ξηρολίβαδο, τη Βέροια και τις γύρω περιοχές.

Μα και άτομα από Αθήνα, από Αλεξανδρούπολη και άλλες περιοχές της χώρας. Συνδύασαν το σκι και την παράδοση της ημέρας.

Χοροί, χαμόγελα, ευχές, ευτυχισμένος κόσμος, χαρούμενος... βοηθούσε και σε αυτό κρασί.

Μεσημεράκι και οι γαρίδες άρχισαν να "πέφτουν" στα κάρβουνα και οι σουπιές με το σπανάκι, αλλά και οι μακαρονάδες μετά... δεν προλάβαινε ο "σεφ". Έμειναν όμως όλοι ευχαριστημένοι

Έτοιμοι για την επιστροφή αλλά και για τις μέρες που έρχονται.. και του χρόνου.

Επόμενη συνάντηση στο Σέλι... την Ανάσταση, κάτι καλό ετοιμάζουμε πάλι εμείς... οι "ξεσιλόγιστοι".

Αποκριά στο Χιονοδρομικό Κέντρο και στην πλατεία του Σελίου

Με πλήθος επισκεπτών λειτούργησε το Χιονοδρομικό Κέντρο Σελίου την Κυριακή και την Καθαρά Δευτέρα, αφού ο καιρός φρόντισε να κάνει το… χατίρι των φίλων της χιονοδρομίας, ρίχνοντας άφθονο χιόνι μετά το μεσημέρι της Κυριακής.

Πέρα από το πολύ καλό κλίμα που επικρατούσε στο Χιονοδρομικό Κέντρο, η μόνη "κακή" στιγμή ήταν το μποτιλιάρισμα τετρακοσίων και πλέον αυτοκινήτων, που δημιουργήθηκε από κάποια αυτοκίνητα αφού οι οδηγοί τους δεν φρόντισαν ούτε να έχουν χιονολάστιχα, αλλά ούτε αντιολισθητικές αλυσίδες!

Αλλά και στην πλατεία του χωριού, την Καθαρά Δευτέρα "στήθηκε" η φασολάδα και οι σαρακοστιανοί μεζέδες, και μαζί με το τσίπουρο και το κρασί, τιμήθηκε δεόντος η λήξη της Αποκριάς (φωτο).

Και του χρόνου!

www.laosver.gr

Μπλοκαρισμένοι δρόμοι.. στο Σέλι

Εικόνες από την πλατεία του χωριού και του δρόμου για τη Βέροια. Κυριακή μεσημέρι... λίγο μετα τις 3.

Μπροστά το εκχιονιστικό μηχάνημα, πίσω ενα λεωφορείο και ακολουθούν τα αυτοκίνητα. Καμμία όμως πρόβλεψη για τροχαία...

Αντιγραφή από το site του Χιονοδρομικού Κέντρου

...Μόνη αλλά εκκωφαντική παραφωνία και αγανάκτηση με τους ασυνείδητους οδηγούς που προκάλεσαν ένα ανυπόφορο μποτιλιάρισμα κατά το τέλος της ημέρας. Δίχως αλυσίδες ή χιονολάστιχα, ξαδέρφια του Σουμάχερ με κληρονομικό χάρισμα, ελληναράδες του ζαμανφουτισμού τύπου δεν βαριέσαι θα βγούμε… κατάφεραν να εγκλωβίσουν τετρακόσια (και βάλε...) αυτοκίνητα στην ακινησία του θυμού. Ευχαριστούμε όσους άντεξαν χωρίς να πάθουν εγκεφαλικό, κυρίως δε τους Ανδρέα - Σάκη Γραμματικόπουλο και Φώτη Τζιμόπουλο που άφησαν το πόστο της εργασίας τους για να δώσουν με τις "γουρούνες" απίστευτες λύσεις τροχονομίας ώστε να κυκλοφορήσουν επιτέλους τα οχήματα. Το ζητούμενο δεν είναι παρά στοιχειώδης ατομική ευσυνειδησία, τίποτε περισσότερο...

Αφήνουμε την "τύχη" του δρόμου σε ιδιώτες...

χωρίς παραπάνω σχόλια

Επικίνδυνα σπίτια.. στη Βέροια

Ένα από τα αρκετά ετοιμόρροπα σπίτια της Βέροιας, που μη αντέχοντας το βάρος των τόσων χρόνων, αρχίζουν και γέρνουν σιγά σιγά. Με κίνδυνο όμως των περαστικών και όσων έχουν την "τύχη" να παρκάρουν από κάτω τους τα καινούργια τους αυτοκίνητα.

Οι λόγοι που τα σπίτια παραμένουν σε αυτή την κατάσταση είναι πολλοί. Η αδιαφορία, τα κληρονομικά είναι από τα πιο βασικά.

Κάτι πρέπει να γίνει όμως... τώρα.

Το συγκεκριμένο ακίνητο είναι ή καλυτερα ήταν, στην οδό Δημοσθένους.