Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011
Η Αθήνα κάποτε...
Η Αθήνα μέσα από φωτογραφίες εποχής, που λίγοι θυμούνται.
http://christiannaloupa.wordpress.com/%ce%b7-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5-beautiful-old-athens/
Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011
Ο πόνος του ΠΑΟΚ
Δεν σκόπευα να δω το παιχνίδι. Θα λιποτακτούσα με πρόσχημα μία εκδήλωση. Τελικώς το είδα κατά τύχη. Δεν πήγα ούτε στη μάζωξη σε ασπρόμαυρη γιάφκα. Ομως το είδα. Στην αρχή με κλεφτές ματιές διατηρώντας την απόσταση αυτού που παραδίδεται στο πεπρωμένο. Μετά πήρα το φλιτζάνι και κάθισα μπροστά στην τηλεόραση. Και ύστερα σηκώθηκα. Αρχισα να οργώνω τη διαδρομή από το γραφείο στον καναπέ. Είδα τα τελευταία λεπτά όρθιος. Οπως στάθηκε και ο ΠΑΟΚ στην παγωμένη Μόσχα.
Οσοι ΠΑΟΚτσήδες έχουμε περάσει τα 40 κουβαλάμε εκείνο το τραύμα που προκάλεσε ο αποκλεισμός από τη Μπάγιερν στα πέναλτι. Πήρα το παιχνίδι της Μόσχας και το έβαλα στο ίδιο ράφι με εκείνο του Μονάχου. Σκέφτηκα πως ακόμα μία ασπρόμαυρη γενιά απέκτησε μοιρολόι για να περάσει στην επόμενη. Ομως έκανα λάθος. Λίγο αργότερα άκουσα στο ραδιόφωνο τον Καρπετόπουλο να λέει ότι ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η νίκη και η πρόκριση. Ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι και το πάθος του, είναι η συγκίνηση που βγαίνει αποσταγμένη, χωρίς ίχνος από όσα είδαμε στο ντέρμπι του Σαββάτου. Και ο ΠΑΟΚ της Μόσχας, εκτός από ποδόσφαιρο παρήγαγε και συναισθήματα. Εν τέλει αποκλείστηκε όπως του αξίζει. Με εκείνα τα στοιχεία της ακρότητας και του δράματος που κάνουν αυτήν την ομάδα να είναι ΠΑΟΚ. Γιατί ο πόνος είναι για τον ΠΑΟΚ ότι ήταν η ξενιτιά για τα τραγούδια του Καζαντζίδη.
του Κώστα Γιαννακίδη
Οσοι ΠΑΟΚτσήδες έχουμε περάσει τα 40 κουβαλάμε εκείνο το τραύμα που προκάλεσε ο αποκλεισμός από τη Μπάγιερν στα πέναλτι. Πήρα το παιχνίδι της Μόσχας και το έβαλα στο ίδιο ράφι με εκείνο του Μονάχου. Σκέφτηκα πως ακόμα μία ασπρόμαυρη γενιά απέκτησε μοιρολόι για να περάσει στην επόμενη. Ομως έκανα λάθος. Λίγο αργότερα άκουσα στο ραδιόφωνο τον Καρπετόπουλο να λέει ότι ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η νίκη και η πρόκριση. Ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι και το πάθος του, είναι η συγκίνηση που βγαίνει αποσταγμένη, χωρίς ίχνος από όσα είδαμε στο ντέρμπι του Σαββάτου. Και ο ΠΑΟΚ της Μόσχας, εκτός από ποδόσφαιρο παρήγαγε και συναισθήματα. Εν τέλει αποκλείστηκε όπως του αξίζει. Με εκείνα τα στοιχεία της ακρότητας και του δράματος που κάνουν αυτήν την ομάδα να είναι ΠΑΟΚ. Γιατί ο πόνος είναι για τον ΠΑΟΚ ότι ήταν η ξενιτιά για τα τραγούδια του Καζαντζίδη.
του Κώστα Γιαννακίδη
Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011
Παγκόσμιο δέος για την χώρα μας
Ομάδα φοιτητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με επικεφαλής 3 καθηγητές νανομηχανικής κατάφεραν σε συνεργασία με το ευρωπαικό τμήμα της ΝΑSA να αποστείλουν στο διάστημα και συγκεκριμένα στον πλανήτη Αρη μικροσυσκευή λήψης φωτογραφιών.
Χθές και μετα απο ταξίδι διάρκειας 2 μηνών η εν λόγω πρωτοποριακή διαστημική συσκευή πλησίασε τον πλανήτη Αρη και άρχισε να μεταδίδει προς το κέντρο λήψης στο Α.Π.Θ. μοναδικές φωτογραφίες από τον πλανήτη, με αναμετάδοση για όλους μας από Θεσσαλονίκη.
Απο σήμερα θα αρχίσει η διαδικασία ανάλυσης και αποκρυπτογράφησης των φωτογραφιών με την ελπίδα να ανακαλυφθεί κάποιο μήνυμα ζωής στον συγκεκριμένο πλανήτη .
Χθές και μετα απο ταξίδι διάρκειας 2 μηνών η εν λόγω πρωτοποριακή διαστημική συσκευή πλησίασε τον πλανήτη Αρη και άρχισε να μεταδίδει προς το κέντρο λήψης στο Α.Π.Θ. μοναδικές φωτογραφίες από τον πλανήτη, με αναμετάδοση για όλους μας από Θεσσαλονίκη.
Απο σήμερα θα αρχίσει η διαδικασία ανάλυσης και αποκρυπτογράφησης των φωτογραφιών με την ελπίδα να ανακαλυφθεί κάποιο μήνυμα ζωής στον συγκεκριμένο πλανήτη .
κυκλοφορεί στο ιντερνετ...Οι 10 καλύτερες στάσεις του έρωτα
του Άρη Μαλανδράκη. Συντάκτη του "Έψιλον" και "9" της Ελευθεροτυπίας
.
Οι 10 καλύτερες στάσεις του έρωτα, σύμφωνα με όσα περιέγραφε τον 16ο αιώνα ο σεΐχης Νεφζαουί, στο βιβλίο του "Ο αρωματισμένος κήπος":
"Ανάλογα με τα γούστα σου, μπορείς να διαλέξεις την στάση που σου αρέσει περισσότερο. Με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η ηδονή θα προέλθει από το κατάλληλο γυναικείο όργανο: το αιδοίο.
Πρώτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα με την πλάτη σε ένα χαμηλό κρεβάτι, θέτοντας ανάμεσα στους γλουτούς της το όργανό σου. Στηριζόμενος στο έδαφος με τα πόδια, θα μπορείς να κινήσεις το σώμα σου με κατάλληλο τρόπο. Αυτή είναι μια καλή στάση για όποιον έχει μεγάλο όργανο.
Δεύτερη Στάση: Αν το όργανό σου είναι μικρό, ξάπλωσε τη γυναίκα σε ύπτια θέση και σήκωσε τα πόδια της, μέχρι να φθάσουν να αγγίξουν τα αυτιά σου. Με τις γλουτούς της ψηλά, το αιδοίο ωθείται προς τα έξω. Ετσι, εύκολα θα μπορέσεις να εισχωρήσεις.
Τρίτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα καταγής, ανάμεσα στους μηρούς σου. Μετά, σήκωσε το ένα πόδι της μέχρι τα πλευρά σου και το άλλο κράτησέ το με το χέρι σου. Τώρα, μπορείς να εισχωρήσεις μέσα της.
Τέταρτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα καταγής και τύλιξε με τα πόδια της τα πλευρά σου. Το όργανό σου θα βρεθεί ακριβώς μπροστά από το υπερυψωμένο αιδοίο της. Είναι η στιγμή για διείσδυση.
Πέμπτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα στο ένα πλευρό. Μετά, ξάπλωσε και εσύ από πίσω, βάλε το όργανό σου ανάμεσα στους μηρούς της και εισχώρησε μέσα της. Αυτή η στάση ενδείκνυται για όσους υποφέρουν από ρευματισμούς, ή πόνους στο ισχύο.
Εκτη Στάση: Βάλε τη γυναίκα να γονατίσει και να ακουμπήσει τους αγκώνες της στο πάτωμα, σαν να προσεύχεται. Σε αυτή την στάση το αιδοίο της προβάλλει προς τα έξω. Εισχώρησε μέσα της με αυτό τον τρόπο.
Εβδομη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα στο ένα πλευρό. Καθισμένος στις φτέρνες σου, θα βάλεις το πόδι που μένει όρθιο στο πλευρό της, και θα ακουμπήσεις το άλλο στο μηρό της. Ανάμεσα στα πόδια της, θα εισχωρήσεις μέσα της κινώντας με τα χέρια σου το σώμα της μπρος-πίσω.
Ογδοη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα σε ύπτια θέση και, γονυπετής, θα εισχωρήσεις μέσα της με τις κινήσεις ενός ιππέα.
Έννατη Στάση: Βάλε τη γυναίκα να ακουμπήσει πάνω σε ένα χαμηλό κάθισμα, με τα χέρια της να ακουμπάνε τη γη και το σώμα της προτεταμένο με την πλάτη σε σένα. Το αιδοίο της θα προβάλλει ως άνθος ανάμεσα στους γλουτούς, ακριβώς στο ύψος του οργάνου σου.
Δέκατη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα σε ένα χαμηλό κρεβάτι, με τα χέρια της να κρατούν σφιχτά τα στηρίγματα του κρεβατιού. Μετά, ξάπλωσε πάνω της, σήκωσε τα πόδια της και μπες ανάμεσά τους, κρατώντας και εσύ σφιχτά τα στηρίγματα. Σε αυτή τη θέση αρχίστε να κινείστε ταυτόχρονα, διατηρώντας σταθερό ρυθμό στην παλινδρόμηση των σωμάτων".
Οι "οδηγίες χρήσης" του σεΐχη Νεφζαουί, ολοκληρώνονταν με κάποιες χρήσιμες συμβουλές και παρατηρήσεις:
"Τα προκαταρτικά χάδια και η ορμητική δύναμη την στιγμή του οργασμού είναι σίγουροι τρόποι για να ξυπνήσετε τον έρωτα στη διάρκεια της πράξης. Πίστεψε τα λόγια μου: για να προκαλέσεις μια διαρκή απόλαυση τίποτα δεν αξίζει τόσο, όσο το να φιλάς, να δαγκώνεις ελαφρά και ρουφάς τα χείλη της αγαπημένης σου, να σφίγγεις τα στήθη της και να πίνεις από ένα στόμα πλημμυρισμένο από πάθος. Κάνοντας αυτά, οι οργασμοί σας θα είναι ταυτόχρονοι και η ηδονή απόλυτη και για τους δυο σας".
www.protagon.gr
"Ανάλογα με τα γούστα σου, μπορείς να διαλέξεις την στάση που σου αρέσει περισσότερο. Με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η ηδονή θα προέλθει από το κατάλληλο γυναικείο όργανο: το αιδοίο.
Πρώτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα με την πλάτη σε ένα χαμηλό κρεβάτι, θέτοντας ανάμεσα στους γλουτούς της το όργανό σου. Στηριζόμενος στο έδαφος με τα πόδια, θα μπορείς να κινήσεις το σώμα σου με κατάλληλο τρόπο. Αυτή είναι μια καλή στάση για όποιον έχει μεγάλο όργανο.
Δεύτερη Στάση: Αν το όργανό σου είναι μικρό, ξάπλωσε τη γυναίκα σε ύπτια θέση και σήκωσε τα πόδια της, μέχρι να φθάσουν να αγγίξουν τα αυτιά σου. Με τις γλουτούς της ψηλά, το αιδοίο ωθείται προς τα έξω. Ετσι, εύκολα θα μπορέσεις να εισχωρήσεις.
Τρίτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα καταγής, ανάμεσα στους μηρούς σου. Μετά, σήκωσε το ένα πόδι της μέχρι τα πλευρά σου και το άλλο κράτησέ το με το χέρι σου. Τώρα, μπορείς να εισχωρήσεις μέσα της.
Τέταρτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα καταγής και τύλιξε με τα πόδια της τα πλευρά σου. Το όργανό σου θα βρεθεί ακριβώς μπροστά από το υπερυψωμένο αιδοίο της. Είναι η στιγμή για διείσδυση.
Πέμπτη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα στο ένα πλευρό. Μετά, ξάπλωσε και εσύ από πίσω, βάλε το όργανό σου ανάμεσα στους μηρούς της και εισχώρησε μέσα της. Αυτή η στάση ενδείκνυται για όσους υποφέρουν από ρευματισμούς, ή πόνους στο ισχύο.
Εκτη Στάση: Βάλε τη γυναίκα να γονατίσει και να ακουμπήσει τους αγκώνες της στο πάτωμα, σαν να προσεύχεται. Σε αυτή την στάση το αιδοίο της προβάλλει προς τα έξω. Εισχώρησε μέσα της με αυτό τον τρόπο.
Εβδομη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα στο ένα πλευρό. Καθισμένος στις φτέρνες σου, θα βάλεις το πόδι που μένει όρθιο στο πλευρό της, και θα ακουμπήσεις το άλλο στο μηρό της. Ανάμεσα στα πόδια της, θα εισχωρήσεις μέσα της κινώντας με τα χέρια σου το σώμα της μπρος-πίσω.
Ογδοη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα σε ύπτια θέση και, γονυπετής, θα εισχωρήσεις μέσα της με τις κινήσεις ενός ιππέα.
Έννατη Στάση: Βάλε τη γυναίκα να ακουμπήσει πάνω σε ένα χαμηλό κάθισμα, με τα χέρια της να ακουμπάνε τη γη και το σώμα της προτεταμένο με την πλάτη σε σένα. Το αιδοίο της θα προβάλλει ως άνθος ανάμεσα στους γλουτούς, ακριβώς στο ύψος του οργάνου σου.
Δέκατη Στάση: Ξάπλωσε τη γυναίκα σε ένα χαμηλό κρεβάτι, με τα χέρια της να κρατούν σφιχτά τα στηρίγματα του κρεβατιού. Μετά, ξάπλωσε πάνω της, σήκωσε τα πόδια της και μπες ανάμεσά τους, κρατώντας και εσύ σφιχτά τα στηρίγματα. Σε αυτή τη θέση αρχίστε να κινείστε ταυτόχρονα, διατηρώντας σταθερό ρυθμό στην παλινδρόμηση των σωμάτων".
Οι "οδηγίες χρήσης" του σεΐχη Νεφζαουί, ολοκληρώνονταν με κάποιες χρήσιμες συμβουλές και παρατηρήσεις:
"Τα προκαταρτικά χάδια και η ορμητική δύναμη την στιγμή του οργασμού είναι σίγουροι τρόποι για να ξυπνήσετε τον έρωτα στη διάρκεια της πράξης. Πίστεψε τα λόγια μου: για να προκαλέσεις μια διαρκή απόλαυση τίποτα δεν αξίζει τόσο, όσο το να φιλάς, να δαγκώνεις ελαφρά και ρουφάς τα χείλη της αγαπημένης σου, να σφίγγεις τα στήθη της και να πίνεις από ένα στόμα πλημμυρισμένο από πάθος. Κάνοντας αυτά, οι οργασμοί σας θα είναι ταυτόχρονοι και η ηδονή απόλυτη και για τους δυο σας".
www.protagon.gr
Πως κατέστρεψα το "διαρκείας" μου του Ολυμπιακού
Εδώ και 6-7 χρόνια έχω διαρκείας για το Καραϊσκάκη. Κάθε χρόνο το ανανεώνω με μεγαλύτερη σκέψη και προβληματισμό από την προηγούμενη.
Το ντέρμπι, στη μεγαλύτερη διάρκειά του, δεν το είδα γιατί ήμουν καλεσμένη στο γάμο της Μίας και του Δημήτρη. Μέσα στην εκκλησία, αμέσως μαθεύτηκε το 1-0 του Μιραλάς. Ανεξήγητη χαρά πλημμύρισε αρκετούς από τους καλεσμένους! 1-0, ψιθύρισε ο γαμπρός και η νύφη νευρίασε σα γνήσια βάζελος! Τελειώνοντας το μέγα το μυστήριο βρήκα μια δικαιολογία να περάσω από το σπίτι. Είχα ήδη πάρει το μήνυμα: 1-1, ο Λέτο. Έτσι όπως τα υπολόγιζα, προλάβαινα να δω τα τελευταία 15 λεπτά του ματς πριν αρχίσει το πάρτι των παιδιών. Bad call, που λένε και οι Άγγλοι!
Ανοίγω τηλεόραση. Οι μουτζαχεντίν του Ολυμπιακού έχουν κάνει κόλαση το γήπεδο. Οι γνωστοί Τσουκαλάδες βρίσκονται πίσω από τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Προκαλούν, βρίζουν, απειλούν, πετάνε μπουκάλια. "Επιστήμονες" κανονικοί.. Οι υπόλοιποι είναι, οριακά, εκτός ελέγχου. Ο καθένας τους κουβαλάει ένα βάσανο, μια αδικία από τα γεννοφάσκια του, ένα " ...είμαι 16άρης και σας μπιπ τα λύκεια". Κι ας έχει φτάσει 40 και 50 χρονών, ο δεκαεξάρης...
83 λεπτό: ακυρώνεται ως οφσάιτ κανονικό γκολ του Κατσουράνη. Ούτε μέσω "google earth" δε θα το έβλεπε κάποιος αυτό που είδε ο επόπτης!
85 λεπτό: ο αρχηγός Τοροσίδης δίνει ψευτοκεφαλιά στο Λέτο και αποβάλλεται. Κοκορομαχία, σκέφτομαι.. Η κάμερα πιάνει το βλέμμα του την ώρα που αποχωρεί. "Και λίγα σου έκανα", είναι σα να λέει... Οι κάφροι της εξέδρας θυμίζουν πια ρωμαϊκή αρένα.
91 λεπτό: ο Τζιμπούρ βάζει γκολ από καθαρή θέση οφσάιτ. Δίπλα του ο Πάντελιτς επηρεάζει απόλυτα τη φάση. Ο "βοηθός" διαιτητής και ο άρχων του αγώνα το μετράνε κανονικά.
"Χαίρε Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν".
Ανάμεσα σε σύννεφα πολέμου(όχι απλά καπνού), οι παλικαράδες της ξεφτίλας μπαίνουν στο γήπεδο και καλά, για να πανηγυρίσουν τη νίκη της ομάδας. Στην πραγματικότητα θέλουν να χτυπήσουν, σα θηράματα, όποιον φοράει πράσινη φανέλα. Τον Σισέ, τον Νίνη, τον Λέτο. Ο γενικός αρχηγός της ομάδας Τάσος Μητρόπουλος τσαμπουκαλεύεται με παίκτες και προπονητές του ΠΑΟ. Τζάμπα μαγκιές. Πάλι. Οι πράσινοι φυγαδεύονται στα αποδυτήρια, σαν εγκληματίες. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, ανάμεσα σε 10 γορίλες, φωνάζει στον Σισέ "we screwed you" στα πλαίσια της φιλοξενίας, φαντάζομαι. Λίγο αργότερα δηλώνει πως "...η ομάδα απόψε δίδαξε αρχές και ήθος. ´Έχουμε κάνει μεγάλο αγώνα για τη βία στα γήπεδα. Οι οπαδοί μας είχαν υποδειγματική συμπεριφορά.". Γαργάρα. Όλα. Γιατί μας κοροϊδεύει έτσι; Γιατί μας ξεφτιλίζει και μας υποτιμά τόσο πολύ;
Κοιτάζω το διαρκείας μου. Το κρατάω στα χέρια μου. Ασυναίσθητα αρχίζω να διπλώνω την πλαστική κάρτα. Στα 2. Στην αρχή με δυσκολία. Μετά, πιο εύκολα. Τα 2 κομμάτια γίνονται 4. Ένα ψαλίδι ολοκληρώνει την καταστροφή. Συνειδητά πια.
Δεν θέλω να έχω σχέση με αυτό το ψέμα που ο Μαρινάκης, ο Μπέος και ο Ψωμιάδης ονομάζουν σήμερα ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που το γυρίζουν στο βαθύ σκοτάδι του παρελθόντος. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που οπλίζουν τα μυαλά των φανατικών με θεωρίες συνομωσίας κι αυτοί με τη σειρά τους πάνε και καίνε θέατρα, καταλύουν θεσμούς και τελικά, βυθίζουν όλους μας πιο βαθιά στην ασφάλεια του καναπέ.
Σόρρυ, κύριε Μαρινάκη. Δεν θα πάρω. Με ξύπνησε ο φασισμός της σιγουριάς σου.
*Η Μαργαρίτα Μυτιληναίου είναι ραδιοφωνική παραγωγός.
Το ντέρμπι, στη μεγαλύτερη διάρκειά του, δεν το είδα γιατί ήμουν καλεσμένη στο γάμο της Μίας και του Δημήτρη. Μέσα στην εκκλησία, αμέσως μαθεύτηκε το 1-0 του Μιραλάς. Ανεξήγητη χαρά πλημμύρισε αρκετούς από τους καλεσμένους! 1-0, ψιθύρισε ο γαμπρός και η νύφη νευρίασε σα γνήσια βάζελος! Τελειώνοντας το μέγα το μυστήριο βρήκα μια δικαιολογία να περάσω από το σπίτι. Είχα ήδη πάρει το μήνυμα: 1-1, ο Λέτο. Έτσι όπως τα υπολόγιζα, προλάβαινα να δω τα τελευταία 15 λεπτά του ματς πριν αρχίσει το πάρτι των παιδιών. Bad call, που λένε και οι Άγγλοι!
Ανοίγω τηλεόραση. Οι μουτζαχεντίν του Ολυμπιακού έχουν κάνει κόλαση το γήπεδο. Οι γνωστοί Τσουκαλάδες βρίσκονται πίσω από τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Προκαλούν, βρίζουν, απειλούν, πετάνε μπουκάλια. "Επιστήμονες" κανονικοί.. Οι υπόλοιποι είναι, οριακά, εκτός ελέγχου. Ο καθένας τους κουβαλάει ένα βάσανο, μια αδικία από τα γεννοφάσκια του, ένα " ...είμαι 16άρης και σας μπιπ τα λύκεια". Κι ας έχει φτάσει 40 και 50 χρονών, ο δεκαεξάρης...
83 λεπτό: ακυρώνεται ως οφσάιτ κανονικό γκολ του Κατσουράνη. Ούτε μέσω "google earth" δε θα το έβλεπε κάποιος αυτό που είδε ο επόπτης!
85 λεπτό: ο αρχηγός Τοροσίδης δίνει ψευτοκεφαλιά στο Λέτο και αποβάλλεται. Κοκορομαχία, σκέφτομαι.. Η κάμερα πιάνει το βλέμμα του την ώρα που αποχωρεί. "Και λίγα σου έκανα", είναι σα να λέει... Οι κάφροι της εξέδρας θυμίζουν πια ρωμαϊκή αρένα.
91 λεπτό: ο Τζιμπούρ βάζει γκολ από καθαρή θέση οφσάιτ. Δίπλα του ο Πάντελιτς επηρεάζει απόλυτα τη φάση. Ο "βοηθός" διαιτητής και ο άρχων του αγώνα το μετράνε κανονικά.
"Χαίρε Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν".
Ανάμεσα σε σύννεφα πολέμου(όχι απλά καπνού), οι παλικαράδες της ξεφτίλας μπαίνουν στο γήπεδο και καλά, για να πανηγυρίσουν τη νίκη της ομάδας. Στην πραγματικότητα θέλουν να χτυπήσουν, σα θηράματα, όποιον φοράει πράσινη φανέλα. Τον Σισέ, τον Νίνη, τον Λέτο. Ο γενικός αρχηγός της ομάδας Τάσος Μητρόπουλος τσαμπουκαλεύεται με παίκτες και προπονητές του ΠΑΟ. Τζάμπα μαγκιές. Πάλι. Οι πράσινοι φυγαδεύονται στα αποδυτήρια, σαν εγκληματίες. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, ανάμεσα σε 10 γορίλες, φωνάζει στον Σισέ "we screwed you" στα πλαίσια της φιλοξενίας, φαντάζομαι. Λίγο αργότερα δηλώνει πως "...η ομάδα απόψε δίδαξε αρχές και ήθος. ´Έχουμε κάνει μεγάλο αγώνα για τη βία στα γήπεδα. Οι οπαδοί μας είχαν υποδειγματική συμπεριφορά.". Γαργάρα. Όλα. Γιατί μας κοροϊδεύει έτσι; Γιατί μας ξεφτιλίζει και μας υποτιμά τόσο πολύ;
Κοιτάζω το διαρκείας μου. Το κρατάω στα χέρια μου. Ασυναίσθητα αρχίζω να διπλώνω την πλαστική κάρτα. Στα 2. Στην αρχή με δυσκολία. Μετά, πιο εύκολα. Τα 2 κομμάτια γίνονται 4. Ένα ψαλίδι ολοκληρώνει την καταστροφή. Συνειδητά πια.
Δεν θέλω να έχω σχέση με αυτό το ψέμα που ο Μαρινάκης, ο Μπέος και ο Ψωμιάδης ονομάζουν σήμερα ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που το γυρίζουν στο βαθύ σκοτάδι του παρελθόντος. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που οπλίζουν τα μυαλά των φανατικών με θεωρίες συνομωσίας κι αυτοί με τη σειρά τους πάνε και καίνε θέατρα, καταλύουν θεσμούς και τελικά, βυθίζουν όλους μας πιο βαθιά στην ασφάλεια του καναπέ.
Σόρρυ, κύριε Μαρινάκη. Δεν θα πάρω. Με ξύπνησε ο φασισμός της σιγουριάς σου.
*Η Μαργαρίτα Μυτιληναίου είναι ραδιοφωνική παραγωγός.
Σέλι, χιονοδρομικό.... 22 Φλεβάρη 2011
"Το καλό πράγμα αργεί να γίνει"Μία ηλιόλουστη μέρα, με χιόνι, με άνετη μετακίνηση. Αυτό είναι το Σέλι. Αυτό είναι το χιονοδρομικό
.
Ευχαριστώ τον Γιώργο που μας ανέβασε τις φωτογραφίες
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
Μασκέ πάρτυ στο Σέλι
Το καφέ Αγέρι στο Σέλι, πιστό στο ραντεβού της προσφοράς του, διοργανώνει μασκέ πάρτυ το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου στις 10:00. Βάλτε τις μάσκες σας, οπλιστείτε με διάθεση, με χαμόγελα, με πολλές σερμπαντίνες και κοφετί και ανεβείτε στο Σέλι.
Οι λάτιν μουσικές και οι μουσικές του 80' θα συμπληρώσουν και θα γεμίσουν την βραδιά.
Ολυμπιακάρα μου.. από τον Δημήτρη Καμπουράκη
Άφησα μια μέρα να περάσει, για να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός γύρω μου και μέσα μου. Καθότι -το ομολογώ- βλέποντας τον περιβόητο αγώνα, μια ταραχή την έπαθα.
Γεννήθηκα σε μια πόλη γεμάτη Ολυμπιακούς και μεγάλωσα σ' ένα σπίτι με μια αφίσα του Σιδέρη στο αποθηκάκι. Είχε φαρδιές κόκκινες ρίγες η φανέλα του και πατούσε μια τρίφυλλη μπάλα με το πόδι του. Πρώτη φορά που πήγα σε αθηναϊκό γήπεδο στα δεκαπέντε μου (στα Χανιά πήγαινα τακτικά τσαμπατζής, έπαιζαν τότε β' εθνική), πήγα μόνο και μόνο για να δω τον Τριαντάφυλλο με τις φαβορίτες. Πουλούσα πασατέμπο τέσσερα ολόκληρα χρόνια στο παλιό Καραϊσκάκη σε αγώνες του Ολυμπιακού και του Εθνικού, όταν ήμουν φοιτητής. Ας μην συνεχίσω με παίχτες, χρονιές και αγώνες, ως σήμερα. Πολυλογία θα ήταν.
Έχω ένα βαθύ συναισθηματικό δέσιμο με τον Ολυμπιακό. Από παιδάκι. Εκτός από τον μύθο της ομάδας, με γοήτευαν πάντα και οι κοινωνικές αναφορές των οπαδών της. Γούσταρα που οι γαύροι μας ήταν από τις πιο φτωχικές γειτονιές του λεκανοπεδίου. Ο οπαδός του Ολυμπιακού που κατέβαινε στο Καραϊσκάκη, μού έφερνε πάντα στο μυαλό την εικόνα του οικοδόμου κι ας έδερνε τη γυναίκα του όταν γύριζε σπίτι. Ο Παναθηναϊκός πάλι, μου έφερνε την εικόνα του μικροαστού υπαλλήλου που παίρνει το τρόλεϋ. Σαχλαμάρες θα πείτε, ειδικά στις μέρες μας και για ομάδες πανελλαδικής εμβέλειας... το ξέρω, αλλά έτσι τα είχα εγώ τακτοποιήσει μέσα μου. Ακόμα και όταν η ομάδα δεν έπαιζε καλά στο γήπεδο, η εξέδρα μας ήταν πάντα κάτι το αξεπέραστο.
Γούσταρα που η ομάδα έπαιρνε πρωταθλήματα και μ' ενοχλούσε που ποτέ δεν τα κατάφερνε στην Ευρώπη. Έλεγα ότι ο Ολυμπιακός έχει κόμπλεξ ανωτερότητας όταν παίζει στην Ελλάδα και κόμπλεξ κατωτερότητας όταν παίζει στην Ευρώπη. Ο Παναθηναϊκός -έλεγα- έχει ακριβώς τα αντίθετα. Είχα φτιάξει και σ' αυτό τη θεωρία μου, σαν κάθε οπαδός που όλα τα βολεύει μέσα του. Διάβαζα για τις παράγκες, έβλεπα τις αγριότητες των οργανωμένων, μ' ενοχλούσε πολλές φορές η έπαρση του Κόκκαλη, αλλά σάματις τέτοια παρόμοια δεν λέγανε και για τον Βαρδινογιάννη οι δικοί μας; Κι έπειτα, ποιός ήθελε έναν loοser Πρόεδρο ή έναν έντιμο άφραγκο στο τιμόνι; Κανείς. Σε καμία ομάδα.
Έκανα τα στραβά μάτια πολλές φορές, αλλά χωρίς να αρνούμαι την πραγματικότητα και χωρίς να συμμετέχω. Απλώς φρόντιζα να διαχωρίζω την αγάπη μου για τον Ολυμπιακό, από το χάλι τής εν' γένει κατάστασης στα γήπεδα. Μπορούσα να ξεχωρίζω την περηφάνεια μου για το χρώμα μας, τις σημαίες μας, την εξέδρα μας και την ιστορία μας, από τα δεινά του ελληνικού ποδοσφαίρου κι ας είχαν οι ηγέτες μας μέγιστη ευθύνη γι' αυτά ως ηγέτες πρωταθλητή. Στο τέλος τέλος, θα πάψουμε δηλαδή να είμαστε οπαδοί ή φίλαθλοι της μητρικής μας ομάδας, επειδή υπάρχουν απατεώνες παράγοντες και χαχόλοι οργανωμένοι; Αυτά έλεγα, όπως και πολλοί άλλοι απ' όλες τις ομάδες.
Ήρθε όμως η ώρα να σας πω και τι νιώθω τώρα:
Ολυμπιακάρα μου, λέω να πάψω να σ' αγαπάω για μερικά χρόνια. Άλλη ομάδα δεν πρόκειται να επευφημήσω, δεν το βαστάω. Αλλά κι αυτό που είδα, δεν το ανέχομαι. Με πλήγωσες ρε και δε χρειάζεται να σου εξηγήσω γιατί. Δεν κάνουμε πηγαδάκι με αντιπάλους τώρα... μεταξύ μας μιλάμε και συνεννοούμαστε με τα μάτια. Τέρμα το γνωστό «αυτό κάνουν κι οι άλλοι» ή «θα το έκαναν αν μπορούσαν». Εγώ δε θέλω πια να το κάνω. Δε θέλω να είμαι σαν τους άλλους, διότι έτσι δικαιολογώ κάθε τι που με κάνει πολύ χειρότερο τους. Τελεία και παύλα. Δε σε πουλάω εγώ Ολυμπιακάρα μου, να το ξέρεις, εσύ με πούλησες. Θα περιμένω, μην και με τον καιρό ξαναβρείς αυτό που έχασες. Τον εαυτό σου, την ψυχή σου. Αν τα ξαναδώ, θα διαβώ πάλι τη θύρα του Καραϊσκάκη και θα ξαναδακρύσω για πάρτη σου. Και θα ξανακάτσω στα πέτρινα σκαλιά του (όχι στα καθίσματα των νέων καιρών), θα ξανα-ουρλιάξω όταν βάλει γκόλ ο Δεληκάρης και θα ξανα-αποθεώσω τα ανάποδα ψαλίδια του Αναστόπουλου.
Κι από κει που ίσως ξανακάτσω, μπορεί να με ξαναδώ κι εμένα στα κάτω σκαλιά. Ισχνό νεαρό με μακριά μαλλιά, να παραμερίζει πόδια για να περάσει, κρατώντας έναν δίσκο γεμάτο σακουλάκια πασατέμπο (δύο φράγκα το χωνί, φίλε), προσπαθώντας και να μην χάσει τον πελάτη, αλλά να μη χάσει και τη φάση. Ότι την αγαπούσε ο τυπάκος κάθε φάση του Θρύλου...
Α ρε Ολυμπιακάρα, σαν όλους τους έρωτες κι εσύ...
http://www.protagon.gr/
Γεννήθηκα σε μια πόλη γεμάτη Ολυμπιακούς και μεγάλωσα σ' ένα σπίτι με μια αφίσα του Σιδέρη στο αποθηκάκι. Είχε φαρδιές κόκκινες ρίγες η φανέλα του και πατούσε μια τρίφυλλη μπάλα με το πόδι του. Πρώτη φορά που πήγα σε αθηναϊκό γήπεδο στα δεκαπέντε μου (στα Χανιά πήγαινα τακτικά τσαμπατζής, έπαιζαν τότε β' εθνική), πήγα μόνο και μόνο για να δω τον Τριαντάφυλλο με τις φαβορίτες. Πουλούσα πασατέμπο τέσσερα ολόκληρα χρόνια στο παλιό Καραϊσκάκη σε αγώνες του Ολυμπιακού και του Εθνικού, όταν ήμουν φοιτητής. Ας μην συνεχίσω με παίχτες, χρονιές και αγώνες, ως σήμερα. Πολυλογία θα ήταν.
Έχω ένα βαθύ συναισθηματικό δέσιμο με τον Ολυμπιακό. Από παιδάκι. Εκτός από τον μύθο της ομάδας, με γοήτευαν πάντα και οι κοινωνικές αναφορές των οπαδών της. Γούσταρα που οι γαύροι μας ήταν από τις πιο φτωχικές γειτονιές του λεκανοπεδίου. Ο οπαδός του Ολυμπιακού που κατέβαινε στο Καραϊσκάκη, μού έφερνε πάντα στο μυαλό την εικόνα του οικοδόμου κι ας έδερνε τη γυναίκα του όταν γύριζε σπίτι. Ο Παναθηναϊκός πάλι, μου έφερνε την εικόνα του μικροαστού υπαλλήλου που παίρνει το τρόλεϋ. Σαχλαμάρες θα πείτε, ειδικά στις μέρες μας και για ομάδες πανελλαδικής εμβέλειας... το ξέρω, αλλά έτσι τα είχα εγώ τακτοποιήσει μέσα μου. Ακόμα και όταν η ομάδα δεν έπαιζε καλά στο γήπεδο, η εξέδρα μας ήταν πάντα κάτι το αξεπέραστο.
Γούσταρα που η ομάδα έπαιρνε πρωταθλήματα και μ' ενοχλούσε που ποτέ δεν τα κατάφερνε στην Ευρώπη. Έλεγα ότι ο Ολυμπιακός έχει κόμπλεξ ανωτερότητας όταν παίζει στην Ελλάδα και κόμπλεξ κατωτερότητας όταν παίζει στην Ευρώπη. Ο Παναθηναϊκός -έλεγα- έχει ακριβώς τα αντίθετα. Είχα φτιάξει και σ' αυτό τη θεωρία μου, σαν κάθε οπαδός που όλα τα βολεύει μέσα του. Διάβαζα για τις παράγκες, έβλεπα τις αγριότητες των οργανωμένων, μ' ενοχλούσε πολλές φορές η έπαρση του Κόκκαλη, αλλά σάματις τέτοια παρόμοια δεν λέγανε και για τον Βαρδινογιάννη οι δικοί μας; Κι έπειτα, ποιός ήθελε έναν loοser Πρόεδρο ή έναν έντιμο άφραγκο στο τιμόνι; Κανείς. Σε καμία ομάδα.
Έκανα τα στραβά μάτια πολλές φορές, αλλά χωρίς να αρνούμαι την πραγματικότητα και χωρίς να συμμετέχω. Απλώς φρόντιζα να διαχωρίζω την αγάπη μου για τον Ολυμπιακό, από το χάλι τής εν' γένει κατάστασης στα γήπεδα. Μπορούσα να ξεχωρίζω την περηφάνεια μου για το χρώμα μας, τις σημαίες μας, την εξέδρα μας και την ιστορία μας, από τα δεινά του ελληνικού ποδοσφαίρου κι ας είχαν οι ηγέτες μας μέγιστη ευθύνη γι' αυτά ως ηγέτες πρωταθλητή. Στο τέλος τέλος, θα πάψουμε δηλαδή να είμαστε οπαδοί ή φίλαθλοι της μητρικής μας ομάδας, επειδή υπάρχουν απατεώνες παράγοντες και χαχόλοι οργανωμένοι; Αυτά έλεγα, όπως και πολλοί άλλοι απ' όλες τις ομάδες.
Ήρθε όμως η ώρα να σας πω και τι νιώθω τώρα:
Ολυμπιακάρα μου, λέω να πάψω να σ' αγαπάω για μερικά χρόνια. Άλλη ομάδα δεν πρόκειται να επευφημήσω, δεν το βαστάω. Αλλά κι αυτό που είδα, δεν το ανέχομαι. Με πλήγωσες ρε και δε χρειάζεται να σου εξηγήσω γιατί. Δεν κάνουμε πηγαδάκι με αντιπάλους τώρα... μεταξύ μας μιλάμε και συνεννοούμαστε με τα μάτια. Τέρμα το γνωστό «αυτό κάνουν κι οι άλλοι» ή «θα το έκαναν αν μπορούσαν». Εγώ δε θέλω πια να το κάνω. Δε θέλω να είμαι σαν τους άλλους, διότι έτσι δικαιολογώ κάθε τι που με κάνει πολύ χειρότερο τους. Τελεία και παύλα. Δε σε πουλάω εγώ Ολυμπιακάρα μου, να το ξέρεις, εσύ με πούλησες. Θα περιμένω, μην και με τον καιρό ξαναβρείς αυτό που έχασες. Τον εαυτό σου, την ψυχή σου. Αν τα ξαναδώ, θα διαβώ πάλι τη θύρα του Καραϊσκάκη και θα ξαναδακρύσω για πάρτη σου. Και θα ξανακάτσω στα πέτρινα σκαλιά του (όχι στα καθίσματα των νέων καιρών), θα ξανα-ουρλιάξω όταν βάλει γκόλ ο Δεληκάρης και θα ξανα-αποθεώσω τα ανάποδα ψαλίδια του Αναστόπουλου.
Κι από κει που ίσως ξανακάτσω, μπορεί να με ξαναδώ κι εμένα στα κάτω σκαλιά. Ισχνό νεαρό με μακριά μαλλιά, να παραμερίζει πόδια για να περάσει, κρατώντας έναν δίσκο γεμάτο σακουλάκια πασατέμπο (δύο φράγκα το χωνί, φίλε), προσπαθώντας και να μην χάσει τον πελάτη, αλλά να μη χάσει και τη φάση. Ότι την αγαπούσε ο τυπάκος κάθε φάση του Θρύλου...
Α ρε Ολυμπιακάρα, σαν όλους τους έρωτες κι εσύ...
http://www.protagon.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)